Proces J. UNIERUCHOMIENIE I MOCOWANIE ŁADUNKU

Cel

Fizyczne zabezpieczenie ładunku przed przesuwaniem, przewróceniem, toczeniem, deformacją i „wędrowaniem” podczas transportu.

Aktorzy

• pracownik załadunku,
• kierowca,
• operator wózka,
• osoba nadzorująca,
• system VTS.

Czynności

1. Zastosowanie mat antypoślizgowych.
2. Zastosowanie klinów i podpór.
3. Dopasowanie klinów do obrysu jednostki.
4. Zastosowanie osłon kątowych.
5. Założenie pasów.
6. Ustawienie prawidłowego kąta pasa.
7. Napięcie pasów.
8. Zastosowanie belek blokujących.
9. Zastosowanie siatek lub opończy.
10. Zastosowanie wypełniaczy.
11. Grodziowanie ładunku.
12. Sprawdzenie, czy wszystkie elementy są objęte zabezpieczeniem.
13. Sprawdzenie, czy pasy nie są prowadzone po ostrych krawędziach.
14. Sprawdzenie etykiet i stanu technicznego środków mocujących.
15. Udokumentowanie gotowego mocowania.

Węzły decyzyjne

• Czy metoda mocowania odpowiada planowi?
• Czy wszystkie jednostki są zabezpieczone?
• Czy pasy wymagają osłon kątowych?
• Czy osłony są założone po obu stronach?
• Czy wolno zastosować kliny przybijane do podłogi?
• Czy trzeba zastosować dodatkową metodę?
• Czy pasy mają odpowiednią siłę i etykiety?
• Czy mocowanie jest kompletne i zgodne z obliczeniami?

Istotne zasady wyraźnie obecne w dokumentach

• nie wolno stosować uszkodzonych lub nieoznaczonych pasów,
• należy chronić pasy przed ostrymi krawędziami,
• osłony kątowe muszą być stosowane zgodnie z kierunkiem producenta,
• nie należy stosować tylko jednej osłony po jednej stronie,
• kliny powinny być dopasowane do obrysu ładunku,
• kliny powinny współpracować z matami antypoślizgowymi,
• poprzeczne opasanie powinno mieć właściwą geometrię,
• jeżeli jedna metoda nie zabezpiecza wszystkich elementów, trzeba zastosować kolejną metodę,
• zabronione jest intuicyjne dobieranie liczby pasów bez obliczeń.